Zapach wody kolońskiej na policzku, lekki szorstki zarost, szerokie barki i klatka, przechodząca eleganckimi wcięciami w tyłek, którego kształt odzywa się dreszczem, przebiegającym niczym prąd wzdłuż mojego kręgosłupa, siła, z którą się nie obnoszą, ale która uwolniona w danym momencie jest niezwykle podniecająca... Mocne ręce, umięśnione przedramiona, włosy na skórze rąk, twardy brzuch... Faceci. Fascynujące stworzenia. Kiedy patrzę na niektórych z nich, czuję się jak przed wystawą cukierni, z tymi wszystkimi wspaniałościami, których nie wolno mi dotknąć.
I zapachy... Upajam się nimi. Nie ma jak zapach męskich perfum o poranku. Wtedy jest najbardziej intensywny. Czasami działa to na mnie jak narkotyk. Podążam za źródłem zapachu, by móc się nim upajać chwilę dłużej...
Wczoraj w nocy przyjmowałam poród suki. Niestety szczenię zaklinowało się w miednicy i nie było szans, by przeszło dalej. Byłam zmuszona wezwać S., by przeprowadził zabieg. Było mi strasznie głupio budzić go przed świtem, niemniej jednak było warto. Bo S. tego dnia miał na sobie niesamowite perfumy... Stałam więc sobie po drugiej stronie stołu operacyjnego, upajając się jego zapachem.
Dziś składałam życzenia P. Standardowe "pocałunki życzeń" - policzek do policzka - i zapach jego wody kolońskiej znalazł się na mnie. Czułam go jeszcze przez dwie godziny. To były piękne dwie godziny:). Tak... Faceci to niesamowite istoty...

Jaki typ faceta bardziej intryguje? Potulny baranek, czy charakterny wilczek? To w zasadzie pytanie retoryczne. Jednak prawdziwie podniecającym jest połączenie tych dwóch typów. Patrzę na niego przez krótką chwilę. Na pierwszy rzut oka zwyczajny, choć przystojny. Wygląda trochę jak połączenie artysty z cherubinem. Gdybym miała wyobrażać sobie, jak wyglądają anioły, strzegące bram raju, te które w swoich męskich, a zarazem delikatnych dłoniach dzierżą połyskujące miecze, jeden z nich mógłby mieć właśnie twarz Wilka. Kręcone włosy o niezwykle jasnym kolorze, okalające pociągającą twarz o delikatnych rysach, lecz drapieżnych oczach. Dłonie artysty. Piękno, ale z ukrytą siłą. Bowiem gdyby ktoś miał oceniać Wilka tylko na podstawie pierwszego wrażenia, bardzo by się pomylił. Ta druga, wilcza natura, ujawnia się w przebłyskach, w subtelnych niuansach. W końcu postanowiłam poszperać trochę w niezawodnym Internecie i trafiłam na więcej.

Wiem, że mi nie wolno, ale jednak wyobrażam sobie, jak w czarno-białej stylizacji tańczymy ze sobą tango. On we fraku i czarnych, skórzanych rękawicach, z twarzą ukrytą w półmroku, z połyskującymi, wilczymi oczami... I ja, w długich jedwabnych rękawiczkach i czarnej sukni z gorsetem i rozcięciem, odsłaniającym biodro i pończochę, podpiętą na pasie.

Płomień i Wilk. Miękkość i Siła. Jedwab i Skóra...

Wszędzie pełno facetów! Zamiast więc opisywać, co ostatnio zeżarłam na obiad, albo jaka nuta wpadła mi w ucho, postanowiłam zająć się obserwacją.
iaso.blog.onet.pl/

Jest tylko jeden sprawdzony sposób na nieustępliwą samotność => konwertować niepotrzebne uczucia na energię i zacząć robić coś dla siebie. Zwiedzać świat, tworzyć, spełniać swoją pasję... Pewnego dnia możesz stać się kimś wielkim... Bo w każdym człowieku jest potencjał. Nawet jeżeli inni go nie dostrzegają.

No dobra, już widzę, że przy drugiej części książki sobie nie pofantazjuję, bo będzie smutna i depresyjna. Szkoda. Czego, jak czego, ale akurat smutku i depresyjności mi teraz nie potrzeba.

*
Chyba niechcący zdemotywowałyśmy z mamą panie sprzedawczynie w miejscowym sklepie - najpierw, jak to byłe mieszczuchy, przyzwyczajone do dostępności "frykasów", chciałyśmy kupić mleczko kokosowe (do zupy) - pani była na równi zdziwiona i rozbawiona. Innym razem poprosiłam o musztardę chrzanową - również nie było. A dziś - chęć zakupu płatków śniadaniowych pozostała niestety nadal tylko chęcią. Płatków niet. Ale panie same z siebie obiecały, że sprowadzą:)
Z drugiej strony życie na wsi ma jednak tą zaletę, że żeby gdziekolwiek dojść, trzeba się sporo nachodzić - a to dobre dla zdrowia i samopoczucia. I te krajobrazy... i skowronki... i piejące koguty...